دوره 2، شماره 4 - ( 12-1396 )                   جلد 2 شماره 4 صفحات 247-247 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


استادیار، گروه مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی، یزد، ایران
چکیده:   (199 مشاهده)
بعد از بیرون رفتن یهود «بنی نضیر» از «مدینه»، باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی و خانه‌ها و قسمتی از اموال آن‌ها در مدینه باقی ماند، جمعی از سران مسلمین خدمت رسول خدا(صلی الله علیه وآله) رسیدند و طبق آنچه از سنت عصر جاهلیت به خاطر داشتند، عرض کردند: برگزیده‌های این غنیمت و یک چهارم آن را برگیر و بقیه را به ما واگذار تا در میان خود تقسیم کنیم! آیات فوق نازل شد و با صراحت گفت: چون برای این غنائم، جنگی نشده و مسلمانان زحمتی نکشیده اند تمام آن تعلق به رسول اللّه (رئیس حکومت اسلامی) دارد (و او هر گونه صلاح بداند تقسیم می کند و چنان که بعداً خواهیم دید، پیامبر(صلی الله علیه وآله) این اموال را در میان مهاجرین که دست‌های آن‌ها در سرزمین «مدینه» از مال دنیا تهی بود، و تعداد کمی از انصار، تقسیم کرد).
آیه شریفه فوق دال بر توزیع عادلانه امکانات می باشد که پیامبر اموال را بین فقرا و یتیمان و در راه ماندگان و نیازمندان تقسیم کند تا اموال، تنها میان ثروتمندان در گردش نباشد.
 
واژه‌های کلیدی: سوره، حشر، آیه ی 7
متن کامل [PDF 396 kb]   (34 دریافت)    
نوع مطالعه: یک آیه، یک برداشت | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۶/۱۲/۲۶ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۲/۲۶ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۲/۲۶