دوره 5، شماره 4 - ( 1399 )
جلد 5 شماره 4 صفحات 279-270 |
برگشت به فهرست نسخه ها
محمدجواد کبیر1 
، علیرضا حیدری*2 ، زهرا خطیرنامنی3 ، سکینه بیگم کاظمی4 ، محمدرضا هنرور5 ، عباس بدخشان5 ، سراج الدین عارف نیا5 ، منصوره لطفی6 ، سید مهدی صداقت7 ، سیدمحمد حسینی7 ، مهرداد کمانگری7 ، محمد دادجو8 ، معصومه غلامی9 ، نرگس رفیعی4 ، مریم ایری6
، علیرضا حیدری*2 ، زهرا خطیرنامنی3 ، سکینه بیگم کاظمی4 ، محمدرضا هنرور5 ، عباس بدخشان5 ، سراج الدین عارف نیا5 ، منصوره لطفی6 ، سید مهدی صداقت7 ، سیدمحمد حسینی7 ، مهرداد کمانگری7 ، محمد دادجو8 ، معصومه غلامی9 ، نرگس رفیعی4 ، مریم ایری6
1- دانشیار، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
2- استادیار، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران ،alirezaheidari7@gmail.com
3- کارشناس ارشد آمار زیستی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
4- دانشجوی دکتری مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
5- استادیار، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
6- کارشناس ارشد مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
7- پزشک عمومی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
8- متخصص داخلی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
9- دانشجوی دکتری تخصصی سیاستگذاری سلامت، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
2- استادیار، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران ،
3- کارشناس ارشد آمار زیستی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
4- دانشجوی دکتری مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
5- استادیار، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
6- کارشناس ارشد مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
7- پزشک عمومی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
8- متخصص داخلی، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
9- دانشجوی دکتری تخصصی سیاستگذاری سلامت، مرکز تحقیقات مدیریت سلامت و توسعه اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گرگان، ایران
چکیده: (3076 مشاهده)
زمینه و هدف: بخش دولتی نظام مراقبت سلامت، ایجاد عدالت و امکان دسترسی افراد نیازمند به خدمات تخصصیتر را از طریق نظام ارجاع میسر میسازد. اگر چالشهای نظام ارجاع به موقع شناسایی و مورد مداخله متناسب قرار نگیرد، این سیستم مطمئناً کارایی و اثربخشی لازم را نخواهد داشت. این مطالعه با هدف شناسایی و رتبه بندی دلایل عدم مراجعه بیماران سرپایی سطح یک به سطح دو در نظام ارجاع الکترونیک استان گلستان در سال 1398 انجام شد.
روش پژوهش: نوع مطالعه توصیفی به روش مقطعی بود. 431 بیمار سرپایی از بیمارستانهای پایلوت نظام ارجاع الکترونیک در استان گلستان که علیرغم نوبتگیری توسط سیستم، به متخصص تعیین شده در سطح دو مراجعه نکردند، با روش نمونه گیری طبقهای تصادفی انتخاب و از طریق اطلاعات ثبت شده در سیستم و با روش نمونه گیری سیتماتیک وارد مطالعه شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه، جمعآوری و با روشهای آمار توصیفی و آزمون فریدمن در نرم افزار 23SPSS تحلیل گردید.
یافتهها: مهمترین دلایل عدم مراجعه بیماران از سطح یک به سطح دو در نظام ارجاع الکترونیک، به ترتیب داشتن یک پزشک معتمد و آشنا، عدم امکان پرداخت هزینه ویزیت متخصص و بالا بودن هزینههای ایاب و ذهاب از منزل تا پزشک متخصص تعیینشده، جنسیت پزشک متخصص و عدم راهنمایی لازم در مورد ارجاع به پزشک متخصص توسط مرکز ارجاعدهنده بود. رتبه دلایل عدم مراجعه مطرح شده توسط بیماران با یکدیگر متفاوت بود (0/001 > p).
نتیجهگیری: افزایش اعتماد مردم به پزشکان متخصص شاغل در نظام ارجاع الکترونیک و رایگان نمودن خدمات تخصصی برای بیماران بیبضاعت میتواند منجر به بهبود وضعیت موجود گردد. افزایش آگاهی بیماران جهت استفاده از خدمات تخصصی سطح دو از طریق رسانههای عمومی میتواند به بهرهمندی بیماران از این خدمات کمک نماید.
روش پژوهش: نوع مطالعه توصیفی به روش مقطعی بود. 431 بیمار سرپایی از بیمارستانهای پایلوت نظام ارجاع الکترونیک در استان گلستان که علیرغم نوبتگیری توسط سیستم، به متخصص تعیین شده در سطح دو مراجعه نکردند، با روش نمونه گیری طبقهای تصادفی انتخاب و از طریق اطلاعات ثبت شده در سیستم و با روش نمونه گیری سیتماتیک وارد مطالعه شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه، جمعآوری و با روشهای آمار توصیفی و آزمون فریدمن در نرم افزار 23SPSS تحلیل گردید.
یافتهها: مهمترین دلایل عدم مراجعه بیماران از سطح یک به سطح دو در نظام ارجاع الکترونیک، به ترتیب داشتن یک پزشک معتمد و آشنا، عدم امکان پرداخت هزینه ویزیت متخصص و بالا بودن هزینههای ایاب و ذهاب از منزل تا پزشک متخصص تعیینشده، جنسیت پزشک متخصص و عدم راهنمایی لازم در مورد ارجاع به پزشک متخصص توسط مرکز ارجاعدهنده بود. رتبه دلایل عدم مراجعه مطرح شده توسط بیماران با یکدیگر متفاوت بود (0/001 > p).
نتیجهگیری: افزایش اعتماد مردم به پزشکان متخصص شاغل در نظام ارجاع الکترونیک و رایگان نمودن خدمات تخصصی برای بیماران بیبضاعت میتواند منجر به بهبود وضعیت موجود گردد. افزایش آگاهی بیماران جهت استفاده از خدمات تخصصی سطح دو از طریق رسانههای عمومی میتواند به بهرهمندی بیماران از این خدمات کمک نماید.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |