دوره 10، شماره 3 - ( 1404 )                   جلد 10 شماره 3 صفحات 269-257 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- استادیار، گروه مهندسی صنایع، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2- کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران ، elham.dashti7150@gmail.com
چکیده:   (742 مشاهده)
زمینه و هدف: امروزه یکی از مهم­ترین مسائل انگیزشی در سازمان­ها، تعهد سازمانی است. تعهد سازمانی به معنای درجه تعلق و صرف انرژی و وفاداری کارکنان به سازمان مطبوع خود است و شامل سه جزء اصلی قبول ارزش­ها و اهداف سازمان (تعهد عاطفی)، تمایل به تلاش برای سازمان (تعهد هنجاری) و داشتن میل قوی به پیوسته ماندن در سازمان (تعهد مستمر) است. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر اعتماد سازمانی بر سه مولفه اصلی تعهد سازمانی در بیمارستان مرتاض شهر یزد همراه با نقش تعدیلگر هویت ملی انجام شده است.
روش پژوهش: این تحقیق از نظر روش، توصیفی- پیمایشی از شاخه میدانی و از نظر هدف کاربردی است. جامعه آماری این پژوهش 400 نفر از کارکنان (مدیران و کارشناسان) بیمارستان مرتاض یزد بود که با استفاده از فرمول کوکران، 196 نفر به عنوان حجم نمونه برآورد و به روش نمونه­ گیری تصادفی ساده، انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده شامل پرسشنامه استاندارد با 46 گویه است که روایی و پایایی آن‌ها در حد مطلوب برآورد شد. تجزیه و تحلیل داده ­ها با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و به کمک نرم­ افزارهای  Smart pLS 3و SPSS 21  انجام؛ و برازش آن با شاخص­های برازش بررسی شده است.
یافته­ ها: نتایج به‌دست آمده، بیانگر وجود تاثیر معنی‌دار و مثبت سطح اعتماد درک شده توسط کارکنان بیمارستان مرتاض شهر یزد بر سه متغیر تعهد عاطفی، تعهد مستمر و تعهد هنجاری است.
نتیجه­ گیری: تاثیر نقش تعدیلگر هویت ملی بر رابطه اعتماد سازمانی و سه متغیر تعهد عاطفی، تعهد مستمر و تعهد هنجاری در بین کارکنان بیمارستان مرتاض یزد تایید نشد که بیانگر آن است که در چنین محیط‌هایی، عوامل درون‌سازمانی نظیر اعتماد، نقش پررنگ‌تری نسبت به ویژگی‌های فرهنگی و اجتماعی در شکل‌گیری تعهد سازمانی داشته و به عنوان یک راهبرد مؤثرتر برای بهبود عملکرد و کاهش نرخ ترک خدمت به حساب می­آید.
 
متن کامل [PDF 892 kb]   (269 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1404/4/1 | انتشار: 1404/9/30

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.